Książka jest wypadkową eksploracji konwersacyjnego potencjału folklorystyki zaaplikowanego do materii źródłowej żywego, wciąż tworzonego i odtwarzanego folkloru obrzędowego spisanego na terenie dzisiejszej Macedonii, składającego się na obrzędowo-obyczajowy kompleks Wodzic, czyli jednego z najpopularniejszych w Macedonii (zwłaszcza zachodniej) świąt cyklu kalendarzowego, znanego pod oficjalnymi kościelnymi nazwami jako: Objawienie Pańskie, Epifania, Chrzest Chrystusa w Jordanie. Źródło/-a – warsztat/-y – rozbiór przedstawiają trójdźwięk, który zrodził zaproponowaną koncepcję, uformował jej model eksplikacyjny oraz wyznaczył porządek działań rysujących schemat aparatu pojęciowego i narzędziowego. Mowa więc o architekturze języka, za pomocą którego wyjaśniana jest natura badań oraz poszukiwane są miejsca i znaczenia obchodów święta w systemie praktyk społecznych grupy, która je podtrzymuje (kultywuje, powtarza, odtwarza, tworzy).