(Re)konstrukcje wyższych tajemnic dotyczą zapatrywań Zygmunta Krasińskiego, Juliusza Słowackiego i Cypriana Norwida na tajemne drogi Opatrzności. Determinują one ich modele indywidualnych i zbiorowych zachowań ludzkich oraz wyobrażenia o długofalowym biegu historii. O związkach i różnicach między Irydionem i Quidamem pisze Jerzy Fiećko w tekście Starożytny Rzym jako metafora współczesności?. W Dwóch religiach w Lilli Wenedzie Rolf Fieguth rozpatruje ograniczoną rolę chrześcijaństwa i Opatrzności oraz podkreśla ostateczną apoteozę ostatniego wenedyjskiego Polelum. Z kolei w Energiach cierpienia przedstawia postać autora w Quidam, który jako cierpiący uzyskuje wgląd w drogi Opatrzności i na tej podstawie rozwija model uszkodzonej narracji. Krzysztof Trybuś podejmuje ten wątek, stawiając pytanie: Quidam – późnoromantyczny apokryf?, i interpretuje zniszczoną epopeiczność Norwida jako współcześnie aktualny wyraz katastroficznego widzenia świata i historii.