ANNOUNCEMENTS

Abstrakt (pl)

Książka opowiada o Fryderyku II zwanym Wielkim w nieco inny sposób, niż zwykle się go przedstawia w Polsce. Autor zwraca szczególną uwagę na działania króla w kontekście epoki oświecenia, czyli czasów, gdy liberalne idee polityczne zaczęły dominować w literaturze politycznej, a po jakimś czasie również w praktyce. Historiografia polska ocenia często tego władcę zdecydowanie negatywnie, przypisując mu inicjatywę i dokonanie pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej (1772), tak jakby władcę należało oceniać z punktu widzenia innego państwa niż to, nad którym panuje. Stosunkowo rzadziej myśli się o Fryderyku II Hohenzollernie w kontekście wzrostu potęgi Prus za jego panowania. Jeśli nawet zauważa się przeprowadzone reformy, to i tak przedstawia się go jako ponurego militarystę wyduszającego ostatni grosz z biednego ludu na prowadzenie wojen. Zapomina się o tolerancji religijnej, która była wówczas w Prusach niezrównana, faktycznej i wytrwałej pracy dla dobra ludu, budowaniu zrębów handlu w feudalnym wciąż państwie, inspirowaniu imigracji zarobkowej do Prus i niechęci do długotrwałych wojen. Fryderyk II nie jest też zazwyczaj ukazywany na tle innych władców Europy jego czasów oraz jako postać odgrywająca wiodącą rolę w życiu naukowym i kulturalnym kontynentu. Powstałą lukę stara się wypełnić ta praca, oddając poniekąd królowi co królewskie.

Abstract (en)

This book tells us a significantly different story about Frederick II Hohenzollern, than the one we are accustomed to in Poland. The main axis here is his policy towards his own State in the context of the Age of Enlightenment, i.e. the historic period in which the liberal tendencies started to dominate the political literaturę and politics. The Polish historiography usually depicts him invariably negatively – as the main inspiration of the first partition of Poland (1772), as if the duty of this ruler were taking care of Poland’s welfare, not Prussia’s. Frederick the Great is far less frequently as the example of a succesful refomer of his state. But even if he is, the literaturę dominates the historiography and he is depicted usually as a bleak militarist, taxing his subjects to poverty in order to have more money for endless wars. Polish historian totally forget about prussian matchless religious toleration, of Frederick’s constant efforst to make the life of his subjects better, about creating Prussian trade from almost nothing, about inspiring immigrants, especially religious ones to come and dwell in Prussia, and king’s hatred of long wars. They aslo forget that every king should be compared with other contemporaty rulers, and not with some dreamed utopia, and as a leading figure od arts and sciences of his era which he definitely was.  This book is an attempt to render unto king what is king’s.

Additional Info

  • Dziedzina Historia
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


W monografii przedstawiono analizę aksjologicznych aspektów edukacji neoliberalnej: jej podstawowych wartości, wizji człowieka oraz skutków formowania uczniów, studentów i społeczeństwa przez ekonomizm. Ukazany jest wpływ BŚ, MFW, ŚOH, OECD i UE na systemy szkolne oraz ich reformy. Bardzo dużo miejsca adwokaci neoliberalnej edukacji poświęcają edukacji obywatelskiej. Jest to pozorny paradoks w sytuacji, gdy doktryna ta milcząco odchodzi od roli obywateli w społeczeństwie. Ich aktywność koncentruje się na polu ekonomicznym. Cywilne prawa niegdyś przysługujące tylko obywatelom przyznaje się megakorporacjom ponadnarodowym. Jednak kluczowe pojęcia związane z edukacją obywatelską są zupełnie odmiennie rozumiane w różnych dyskursach dotyczących tej problematyki: generalnie neoliberalizm zmienia język pedagogiczny na język ekonomii. Aktualnym priorytetem polityki oświatowej neoliberałów jest globalna edukacja obywatelska: "Obywatel globalny jest niezbędny jako jednostka wolna od przymusu i polityki państwa". W neoliberalnej polityce oświatowej bardzo dużo kontrowersji wzbudza przygotowywanie nauczycieli do zawodu. Światowe rozwiązania w tym zakresie są krańcowo odmienne - od szkolenia kandydatów do zawodu bezpośrednio w szkołach w Anglii i Walii, po tworzenie Szkoły Globalnej i hubu edukacyjnego w Singapurze. OECD wprowadziło tzw. "zwrot porównawczy" jako naukowe podejście do podejmowania decyzji  politycznych. Stanowi on nową formę zarządzania państwami członkowskimi - zarządzanie przez liczby i standardy, także w edukacji.

Additional Info

  • Dziedzina Psychologia i Pedagogika
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


Edukacja osób zdolnych

Written by red. Eugeniusz Piotrowski, Majka Porzucek-Miśkiewicz
W monografii przedstawiono problematykę teoretycznych oraz praktycznych aspektów edukacji osób zdolnych. Książka stanowi przestrzeń poszukiwań badawczych, ukazuje uwarunkowania szkolnego i pozaszkolnego funkcjonowania jednostek zdolnych oraz wybrane koncepcje pracy z uczniem zdolnym w kraju i za granicą. Jest zaproszeniem do dialogu o rozpoznawaniu i wyzwalaniu indywidualnych możliwości, aktywności oraz uwzględnianiu oczekiwań uzdolnionych dzieci i młodzieży. W publikacji oddano obraz środowiska, w jakim funkcjonują uczniowie wyróżniający się pod względem zdolności intelektualnych, wskazując jednocześnie na pilną potrzebę działań na rzecz rozwoju uzdolnionych na wszystkich etapach kształcenia.

Additional Info

  • Dziedzina Psychologia i Pedagogika
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


Znaki i symbole akademickiego Poznania. Studia i materiały

Written by Paweł Stróżyk, Igor Kraszewski

Abstrakt (pl)

Znaki i symbole nie są tylko przedmiotem studiów nad przeszłością, ale stanowią ważną część tożsamości – państwowej, regionalnej lub zawodowej. Znajomość ich dziejów, rozumienie ich rangi i znaczenia wymagają rzetelnych badań. Nasi poprzednicy, tworzący akademickie tradycje Poznania, zawarli w znakach i symbolach swoje rozumienie idei uniwersytetu. Niniejszy zbiór studiów przybliża niektóre z ich wizji, poczynając od Akademii Lubrańskiego założonej w 1519 r., przez Kolegium Jezuickie (od 1571 r.), po czasy współczesne. Przyglądając się pozostawionemu przez dawne poznańskie uczelnie dziedzictwu ikonograficznemu próbujemy odkryć przeszłość i znaczenie akademickich tradycji stolicy Wielkopolski.

Abstract (en)

Signs and symbols are not only the subject of studies of the past but also an important part of the national, regional or professional identity. The knowledge about their history and the understanding of their rang and meaning demands a serious research work. Our predecessors and creators of academic traditions in Poznań, had included in signs and symbols their understanding of the idea of the university. The present collection of studies explains some of their propositions, beginning with Lubrański Academy, initiated in 1519, across the Jesuit College in Poznań (since 1571) and finishing in present times. By examination of the iconographic heritage we are trying to discover the past and the meaning of the academic traditions in Great Polands’ capital.

Additional Info

  • Dziedzina Historia
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


Monografia stanowi próbę syntetycznego ujęcia na gruncie slawistycznym (kroatystycznym) problematyki związanej z tematami tabu, przemilczeniami i zepchniętymi na margines wydarzeniami z historii Chorwacji w obu Jugosławiach, ukazując aktualny ogląd narodowej przeszłości XX wieku z wewnętrznej perspektywy. Zauważalna w ostatnich dwóch dekadach chorwacka (nie)pamięć o Jugosławii jawi się jako „zła pamięć” (M. Dąbrowska-Partyka), której przejawem jest dość krytyczny stosunek wobec kilku dekad egzystencji Chorwatów w wielonarodowej federacji, traktowanej dziś jako państwa represjonującego obywateli oraz jako przyczyna stagnacji i regresu ekonomicznego, którego tragicznym finałem była wojna i krwawy rozpad. Kultura chorwacka pozwala się zdefiniować jako kultura pamięci (J. Assmann), a także kultura traumy, będąca reakcją na kulturę milczenia (J. Tokarska-Bakir), zjawiskiem typowym dla pewnego rodzaju społeczeństw martyrologicznych. W chorwackim procesie rewizji przeszłości, której nieodzownym elementem stała się pamięć, należy również podkreślić rolę literatury jako nośnika i jednocześnie kreatora zbiorowej pamięci (A. Erll), będącej wyznacznikiem tożsamości wspólnoty narodowej. Od końca lat 90. sporą popularnością cieszyły się narracje i syntezy eksponujące perspektywę jugonostalgiczną, w których tzw. pisarze „egzylu” ukazywali wojnę jugosłowiańską i zniknięcie państwa Tity z mapy świata jako traumę ponadnarodową. W opozycji do tego sposobu postrzegania Jugosławii zaczęła się budzić i coraz śmielej dochodzić do głosu, zwłaszcza w Chorwacji, uśpiona przez dekady, narracja narodowa, prawicowo-martyrologiczna, odkrywająca dotychczasowe „białe plamy” jugosłowiańskiej przeszłości. W obszarze literaturoznawczych dociekań zaprezentowanych w książce znalazły się losy wielu autorów i ich dzieł, poruszających tematy niezwykle drażliwe i ocenzurowane przez władze jugosłowiańskie. W nowych warunkach społecznych niepodległej Chorwacji odpamiętania doczekały się wydarzenia znane potocznie jako Bleiburg – „chorwacka droga krzyżowa”, związana z próbami zatajenia zbrodni partyzanckich, powojenne prześladowania i wypędzenie Niemców naddunajskich, przemilczana historia Nagiej Wyspy i innych więzień/obozów dla przeciwników politycznych Tity na Archipelagu Goli. W sferze tematów zakazanych z przyczyn politycznych znalazły się również ocenzurowane lub całkowicie wycofane z obiegu literackie świadectwa byłych więźniów obozów ustaszowskich: Jasenovac i Stara Gradiška, a także literacka i publicystyczna działalność chorwackiej emigracji politycznej, związanej z dysydenckim periodykiem „Hrvatska revija” (Buenos Aires, Barcelona). Odrębne zagadnienie stanowi analiza utworów autobiograficznych autorów urodzonych po roku 1945, prezentujących postawę krytyczną wobec Jugosławii ich dzieciństwa i młodości, przedstawiających federację pod rządami Tity jako sztucznie utrzymywany twór państwowy, zbudowany na wielu fałszywych mitach (np. braterstwa i jedności między narodami, czy socjalistycznego dobrobytu), w którym to właśnie Chorwacja była najbardziej zbuntowaną, a po stłumieniu Chorwackiej Wiosny w roku 1971 „milczącą” republiką.

Additional Info

  • Dziedzina Literaturoznawstwo słowiańskie
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


Książka stanowi pierwszy tom wydawnictwa źródłowego, zawierającego Protokoły Posiedzeń Senatu Uniwersytetu Poznańskiego z pierwszych lat działalności poznańskiej uczelni. Okazją do wydania źródeł jest przypadający w roku 2019 jubileusz stulecia powstania Uniwersytetu Poznańskiego, który zbiega się z jubileuszem odzyskania polskiej państwowości po I wojnie światowej. Opracowanie zawiera Protokoły Posiedzeń Senatu Uniwersytetu Poznańskiego z lat 1919-1925. Są to lata rektoratu lekarza i społecznika – profesora Heliodora Święcickiego, który w okresie od 5 IV 1919–2 X 1923 r. był wybierany na tę funkcję aż sześciokrotnie, prawnika – profesora Zygmunta Lisowskiego (23 X 1923–31 VIII 1924 r.) oraz slawistę i językoznawcę – profesora Stanisława Dobrzycki (1 IX 1924–31 VII 1925 r.). Obrazują okres burzliwego i dynamicznego rozwoju w dziejach uczelni. Uniwersytet Poznański był jednym z 6 uniwersytetów działających w II Rzeczypospolitej, stopniowo zdobywał autorytet w społeczeństwie, w nauce krajowej i światowej. Był także ośrodkiem polskiej myśli zachodniej oraz badań niemcoznawczych w Polsce. Przyznał również pierwsze doktoraty honoris causa: Marii Skłodowskiej-Curie (1922), Romanowi Dmowskiemu (1922), prof. Józefowi Rivolemu (1922), Ferdynandowi Fochowi (1923), Heliodorowi Święcickiemu (1923), Janowi Ignacemu Paderewskiemu (1924 r.), Edwardowi Mandell Hause’owi (1924) oraz Oswaldowi Balzerowi (1925). Publikowane w niniejszym tomie Protokoły Posiedzeń Senatu z lat 1919-1925 stanowią cenny materiał źródłowy do badań nad najstarszym okresem w dziejach Uniwersytetu Poznańskiego. Dokumentują m.in. proces tworzenia kolejnych wydziałów uniwersyteckich i ich przekształcenia, zabiegi władz rektorskich o utworzenie Wydziału Teologicznego, aż po wypracowanie optymalnej struktury Uniwersytetu w 1925 r. Liczne protokoły obrazują też prace nad uchwaleniem statutu UP, statutu Biblioteki Uniwersyteckiej, organizacją drukarni uniwersyteckiej, organizacją Powszechnych Wykładów Uniwersyteckich. Przedstawiają zmianę nazwy Uniwersytetu z Wszechnicy Piastowskiej na Uniwersytet Poznański (1920 r.). Protokoły z pierwszych i kolejnych lat funkcjonowania UP obrazują także szczegółowo zmagania władz Uniwersytetu z problemami kadrowymi, lokalowymi, finansowymi, a także studenckimi. Przedstawiono 281 (1–281) dokumentów obejmujących Protokoły Posiedzeń Senatu Uniwersytetu Poznańskiego z okresu 19 IV 1919 do 17 VII 1925 roku. Jest to okres szczególnie ważny dla dziejów Uniwersytetu Poznańskiego. Początkowo Uczelnia miała tylko 2 wydziały: Filozoficzny i Prawny, który w 1921 r. zmienił nazwę na Prawno-Ekonomiczny. Bardzo szybki rozwój spowodował jednak, że już w roku 1921 Uniwersytet posiadał następujące Wydziały: Prawno-Ekonomiczny, Lekarski, Filozoficzny, Rolniczo-Leśny i Teologiczny (który, mimo wysiłków władz rektorskich, nie powstał). Już w pierwszych latach funkcjonowania na czterech wydziałach Uniwersytetu Poznańskiego działalność dydaktyczną rozwijało kilkanaście kierunków studiów. W roku 1925 liczba wydziałów na UP, na skutek podziału Wydziału Filozoficznego na Wydział Humanistyczny i Matematyczno-Przyrodniczy, wzrosła do pięciu. Od tej pory aż do roku 1939 Uniwersytet tworzyły Wydziały: Prawno-Ekonomiczny, Lekarski, Humanistyczny, Matematyczno-Przyrodniczy i Rolniczo-Leśny. W ramach poszczególnych wydziałów funkcjonowało 99 katedr i 107 zakładów naukowych, które zatrudniały kilkuset pracowników naukowo-dydaktycznych, w tym ok. 100 profesorów. W całym okresie międzywojennym prace na poznańskim uniwersytecie podjęło ok. 166 profesorów różnych specjalności. Senat Uniwersytetu stanowił najwyższą władzę samorządową uczelni. Do zakresu jego działania należały: uchwalanie statutu i budżetu uczelni, zatwierdzanie wniosków rad wydziałów w sprawie powoływania profesorów zwyczajnych, nadzwyczajnych i honorowych oraz docentów i przedstawianie ich Ministerstwu WRiOP, a także nadawanie honorowych stopni naukowych, jak również uchwalanie wniosków dotyczących usuwania profesorów z katedr. Do obowiązków senatu należało także uchwalanie wniosków dotyczących tworzenia i zamykania wydziałów, oddziałów, zakładów, biur i nowych katedr, jak również przyjmowanie sprawozdań dziekanów z działalności poszczególnych wydziałów. Senat zatwierdzał regulaminy rad wydziałowych, rozstrzygał także, czy dane przedmioty mogą być wykładane w języku obcym. Do zadań senatu należało ponadto zarządzanie majątkiem własnym uczelni, a także mianowanie i usuwanie  urzędników, dbałość o sytuację ekonomiczną studentów itp. Protokoły Posiedzeń Senatu UP za okres 1919–1939, liczące łącznie ponad dwa tysiące stron rękopisów i maszynopisów, zgromadzone są w Archiwum UAM. Stanowią bardzo ważne źródło do badania dziejów Uniwersytetu w pierwszych dwudziestu latach jego działalności. Planowana edycja źródłowa obejmować będzie łącznie 3 tomy. Pierwszy z nich obejmie Protokoły Posiedzeń Senatu Uniwersytetu Poznańskiego od powołania Uniwersytetu do ukształtowania się podziału uczelni na 5 wydziałów, czyli lata 1919/1920–1924/1925. Drugi tom zawierać będzie protokoły obejmujące lata akademickie 1925/1926–1932/1933, czyli do zmiany pierwszej ustawy o szkołach akademickich z roku 1920. Ostatni, trzeci tom źródeł obejmie protokoły z lat 1933/1934–1938/1939, czyli okres obowiązywania nowej ustawy o szkołach akademickich z 15 marca 1933 r. aż do wybuchu II wojny światowej. Wydanie protokołów drukiem z okazji Jubileuszu Uniwersytetu ma celu nie tylko upowszechnienie źródeł do dziejów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i innych poznańskich uczelni wywodzących się z Uniwersytetu Poznańskiego, jak Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego, Uniwersytet Przyrodniczy oraz Akademii Wychowania Fizycznego, ale także fizyczne zabezpieczenie dla przyszłych pokoleń badaczy najstarszych materiałów archiwalnych do dziejów UAM i pozostałych uczelni.

Additional Info

  • Dziedzina Historia
  • Typ publikacji Monografia
  • Termin wydania -
  • ::: UAM – Pasja dobrze wykształcona


«StartPrev12345NextEnd»
Page 1 of 5

Wydawnictwo Naukowe
Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Collegium Maius
ul. A. Fredry 10, 
61 - 701 Poznań
Centrala: 61 829 46 46,   Fax: 61 829 46 47,   Sprzedaż: 61 829 46 40
Dział Handlowy press@amu.edu.pl,    Sekretariat wydnauk@amu.edu.pl